BLOG

Το «Αλλά» που αλλάζει τα πάντα

Δεν υπάρχει τίποτε πιο εκνευριστικό από μια κενή σελίδα.

Να θέλεις να πεις κάτι, αλλά να μην μπορείς.

Λες και ξαφνικά ξέχασες πως είναι να μιλάς.

Η σύγχυση να πνίγει την ανάσα σου και το μυαλό σου να είναι κενό.

«Σε ποιον να μιλήσω και που να εκφράσω το παράπονό μου; Σε Σένα; Μα Εσύ είσαι το πρόβλημά μου! Δηλαδή, για να είμαι ειλικρινής δεν είσαι Εσύ το πρόβλημα, αλλά θέλω Εσύ να τα ακούσεις!

Γιατί σε ποιον άλλον να τα πω; Σε άνθρωπο; Σώθηκες!

Αυτοί τα χουν πάρει χειρότερα από Μένα. Και άμα δουν εμένα, να τα στα χώνω, ζήτω που καήκαμε! Θέλει ανδρεία να ‘σαι Χριστιανός. Θράσος! Ναι θράσος, όπως το ακούς! Πρέπει να σαι πολύ θρασύς για να πείς «Δόξα τω Θεώ», την στιγμή που όλα γύρω σου γκρεμίζονται.

Και δεν πρέπει να είσαι και της πολλής σκέψης για να πεις  «Σε Εμπιστεύομαι Θεέ μου!»

Μου χεις κάνει την ζωή μου δύσκολη, το ξέρεις ; Αυτό, που θέλεις να με αλλάξεις, να με κάνεις καλύτερο άνθρωπο, αλλά να βρίσκεις τους πιο δύσκολους δρόμους, δεν το καταλαβαίνω! Δεν σου πε πότε κανένας, ότι η ευθεία είναι συντομότερά του κύκλου;

Σε αγαπάω, μα το κάνεις δύσκολο! Και αυτό που με τσαντίζει περισσότερο, είναι που στο τέλος, πάντα παίρνεις την ρεβάνς.

Γιατί τα πράγματα, δεν είναι όπως τα βλέπω. Και μετά, μου το τρίβεις στην μούρη. Είναι απογοητευτικό. Ούτε να γκρινιάξω δεν θέλω πια! Πόσο με εκνευρίζουν οι τρόποι σου. Άλλα είμαι «καταδικασμένη» στην Αγάπη Σου!

Όχι βέβαια ότι εγώ είμαι καλύτερη! Σε αυτήν την σχέση, είμαστε δύο οι παλαβοί και να δω πως θα ξεμπλέξουμε! Μπορώ να περάσω μέρες μακριά Σου, χωρίς να μιλήσουμε, μα ξέρω πως αργά ή γρήγορα θα με τραβήξεις κοντά Σου! Οπότε άκουτα τώρα, να πάμε παρακάτω. Μπορεί αυτό να μην είναι υπόδειγμα Προσευχής, αλλά σε Μένα μιλάς, όχι στην Βασίλισσα της Αγγλίας, άμα θες savoir faire, να πας αλλού!»

Ας είμαστε ειλικρινείς· την στιγμή που όλα πάνε στραβά και ανάποδα και η απογοήτευση, ο πόνος, η θλίψη παίρνουν το «τιμόνι» του εγκεφάλου, αυτό που νιώθουμε, είναι μια διάθεση να κόψουμε παρτίδες με τον Κύριο, να φύγουμε μακριά Του. Και σε καμία περίπτωση δεν έχετε ανάγκη να ακούσετε εμένα και τις ιστορίες μου.

Μα δώστε μου μια ευκαιρία, έτσι για το καλό των ημερών που έρχονται!

Η απόσταση από το κρεββάτι, στο κομοδίνο όπου έχω την Αγία Γραφή είναι περίπου 2,5 μέτρα. Και έχω διανύσει αυτήν την απόσταση κλαίγοντας, σούρνοντας, σε δευτερόλεπτα, αλλά και σε ώρες.

«Mα σκέφτεσαι, αν θες ανοίξεις ένα βιβλίο;»

Ναι, γιατί δεν ξέρω, αν θα μπορέσει η καρδιά μου να αντέξει.

«Φοβάσαι, μην δεις τα λάθη σου;»

Όχι, φοβάμαι να διαβάσω ξανά, τις υποσχέσεις του Θεού. Είναι φορές που θέλω να μείνω θυμωμένη Μαζί Του και είμαι βέβαιη πως ανοίγοντας αυτό το βιβλίο, θα με κάνει να Τον Αγαπήσω ξανά και ξανά και ξανά…Θα με κάνει να ελπίζω ξανά, σε αυτά τα όνειρά που είναι τόσο απίθανα να συμβούν, που χρειάζεται Πίστη για να τα καταφέρεις.

Μερικές φορές, νιώθουμε πιο ασφαλείς στην θλίψη και στην τσαντίλα ενώ ο Θεός θέλει να νικάμε κάθε μέρα τις ανασφάλειές μας, να εξελισσόμαστε, και η καρδιά μας να αναπαύεται μόνο σε Εκείνον και όχι σε φτιαχτές οάσεις.

«Και που είναι το κακό ;»

Κακό δεν είναι, απλά το πνεύμα μου είναι απρόθυμο, και αυτό στοιχίζει!

«Πόσο;»

Ακόμη και 40 χρόνια!

«Δηλαδή;»

Οι Ισραηλίτες χρειάζονταν μόνο 11 μέρες, για πάνε από το όρος Χωρήβ διαμέσου του όρους Σηείρ, στην Καδής Βαρνή και από εκεί να οδηγηθούν στην Γη της Επαγγελίας.                                                                                                         Και εκείνοι το έκαναν σε 40 χρόνια!

«Τόσο αργοί ήταν ;»

Όχι βέβαια, τους έφαγε το παράπονο, η θλίψη για όλα όσα τους είχαν συμβεί στο παρελθόν. Έκαναν λες και δεν είχαν φύγει ποτέ από την Αίγυπτο! Λες και ο Θεός δεν τους είχε χαρίσει ποτέ την ελευθερία! Ζούσαν σκλαβωμένοι, ενώ ήταν ελεύθεροι. Έκαναν για 40 χρόνια κύκλους, γύρω από τα ίδια βουνά, από τα ίδια προβλήματα, από τις ίδιες πληγές. Είναι σαν ακούς το ίδιο κήρυγμα, ξανά και ξανά και να μην παίρνεις χαμπάρι. Είναι σαν να ζείς κάθε χρόνο, την ίδια χρονιά.

Και ξέρεις όλο αυτό, που γίνεται άθελα μας, είναι το εμπόδιο των ευλογιών στην ζωή μας.

«Κατάλαβα»

Είναι και το άλλο που με εκνευρίζει!

«Ποιο;»

Ότι αργά ή γρήγορα, θα δω τι χάνω. Είναι οι τρόποι Σου.

Εκεί που λες «σήμερα δεν πρόκειται να σηκωθώ από το κρεββάτι, ο κόσμος είναι πολύς για μένα» και αναγκάζεσαι να σηκωθείς, γιατί ποιος θα πληρώσει τον ΕΝΦΙΑ, αν χάσεις την δουλειά σου;

Kαι συνεχίζεις να ζεις, αλλά πως ζεις, σαν ρομπότ, εκεί…..εκεί υπάρχει ένα «αλλά».

Και είναι γεμάτο το παρελθόν μας με τέτοια

To «αλλά» του Νώε

«Ενεθυμήθη δε ο Θεός τον Νώε και όλα τα θηρία και όλα τα κτήνη και όλα τα πτηνά και όλα τα ερπετά, που σύρονται εις την γην, όλα όσα ευρίσκοντο μαζή με τον Νώε εις την κιβωτόν· και έστειλε τότε ο Θεός άνεμον εις την γην, συνεπεία του οποίου ήρχισε να υποχωρή και να ελαττώνεται το ύδωρ, που εσκέπαζε την γην.» Γεν. 8,1    

Το «αλλά» του Ιωσήφ

«Και οι δώδεκα πατριάρχαι επειδή εφθόνησαν τον Ιωσήφ τον επώλησαν ως δούλον εις εμπόρους, οι οποίοι και τον μετέφεραν εις την Αίγυπτον. Ο Θεός όμως ήτο μαζή του, τον έβγαλε και τον εγλύτωσε από όλας τας θλίψεις του και του έδωκε χάριν και σοφίαν, όπως αυτή εφάνηκε ενώπιον Φαραώ, του βασιλέως της Αιγύπτου. Και εγκατέστησε αυτόν ο Φαραώ άρχοντα εις όλην την Αίγυπτον και εις όλον το ανάκτορόν του.» Πραξ. 7,9-10          

«Απήντησε προς αυτούς ο Ιωσήφ· “μη φοβείσθε ! Του Θεού άνθρωπος είμαι εγώ, αγαθός και αμνησίκακος. Σεις εσκεφθήκατε και απεφασίσατε κακά εναντίον μου. Ο δε Θεός εσκέφθη αγαθά δι’ εμέ, δια να γίνη αυτό το οποίον και έγινε μέχρι τώρα, να διατραφούν δηλαδή χάρις εις εμέ πολλοί λαοί”.» Γεν. 50,19 – 20   

Οι δυσκολίες των ανθρώπων όσο μεγάλες και αν είναι, δεν ξεπερνούν σε μέγεθος το «αλλά» του Θεού.

Και εσύ και εγώ είμαστε αποτέλεσμα του συγκλονιστικότερου «αλλά»: Την Ανάσταση του Χριστού.

33 χρονών και η ζωή Του τελειώνει. Μετά από τόσα θαύματα, οδηγείται στα βασανιστήρια, στον Σταυρό και τελικά σε έναν κατασκότεινο τάφο, τυλιγμένος με σάβανο. Αν η ιστορία σταματούσε εκεί, ο Χριστιανισμός θα ήταν ένα ιδεολογικό ρεύμα, σήμερα. Θα είχαμε να μιμηθούμε  το πρότυπο του καλού ανθρώπου, αλλά δεν θα είχαμε την ελπίδα για την αιώνια ζωή.

Αλλά ο Θεός δεν το τελείωσε εκεί!

‘Όπως ο Απόστολος Πέτρος κηρύττει στο πλήθος  «Αυτόν δε, ο οποίος είναι αρχηγός και χορηγός της ζωής, τον εφονεύσατε. Ο Θεός όμως τον ανέστησε εκ νεκρών και του γεγονότος αυτού ημείς οι Απόστολοί του είμεθα οι αυτόπται μάρτυρες.»

Πραξ. 3,15               

Ο διάβολος  επιθυμούσε τον θάνατο του Χριστού για να εκδικηθεί, ο Θεός όμως θυσίασε τον Αγαπητό Του Υιό, για την σωτηρία όλων μας.

Και η Ανάσταση είναι ακρογωνιαία λίθος της Πίστη μας! Ο άδειος τάφος στέλνει το μήνυμα, πως τίποτε δεν είναι δύσκολο για τον Θεό. Καμία τραγωδία δεν είναι τόσο τραγική. Αν ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς, καμία κατάσταση δεν είναι ανεξέλεγκτη. Ο Θεός μπορεί να μετατρέψει τον θάνατο και την καταστροφή, σε νίκη.

 «Κατά δε την επομένην ημέραν, η οποία είναι έπειτα από την Παρασκευήν, δηλαδή το Σαββατον, συνεκεντρώθησαν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι και ήλθαν προς τον Πιλάτον λέγοντες· “κύριε, εθυμηθήκαμε ότι εκείνος ο πλάνος είπε, ενώ ακόμη εζούσε· Επειτα από τρεις ημέρες θα αναστηθώ. Δώσε, λοιπόν, διαταγήν να φρουρηθή ο τάφος μέχρι την τρίτην ημέραν, μήπως έλθουν οι μαθηταί αυτού νύκτα, τον κλέψουν και πουν στον λαόν· Ανεστήθη εκ των νεκρών. Και τότε η τελευταία πλάνη θα είναι χειροτέρα από την πρώτην, που μερικοί τον είχαν πιστέψει ως Μεσσίαν”. Εκείνοι δε επήγαν και ασφάλισαν τον τάφον, έβαλαν δηλαδή σφραγίδες στον λίθον που έκλειε το μνημείον και ετοποθέτησαν φρουράν.»  Ματθ. 27,62-66           

Οι Φαρισαίοι ήταν μια ομάδα ειδικών που εκπροσωπούσε τον Νόμο. Θεωρούσαν ότι είναι ανώτεροι από τους υπόλοιπους και ασκούσαν ισχυρή επιρροή στη κοινωνία του Ισραήλ. Έδιναν τρομερή προσοχή στις λεπτομέρειες της θρησκείας και για χάρη των συμφερόντων τους μπορούσαν να φτάσουν στα άκρα. Ο Ιησούς κατήγγειλε την υποκριτική ζωή τους και κατέκρινε το γεγονός ότι έδιναν έμφαση στην τυπολατρία, ενώ ήταν διεφθαρμένοι, φιλάργυροι, εγωιστές και άπληστοι. Ισχυρίζονταν ότι ο Ιησούς ήθελε να καταργήσει τον Μωσαϊκό νόμο. Η τρυφερότητα και η ευσπλαχνία του Ιησού προς τους αμαρτωλούς και τις πόρνες, τους έκανε έξαλλους, διότι τους θεωρούσαν ανάξιους και μιαρούς. Αυτός ήταν και ο λόγος, που έπεισαν τον Πόντιο Πιλάτο να θανατώσει τον Χριστό με σταυρικό θάνατο. Φοβούμενοι φυσικά  από τα όσα είχε πει ο Χριστός για την Ανάσταση, ζήτησαν από τον Πιλάτο να ασφαλίσει τον τάφο και να τοποθετήσει την ρωμαϊκή σφραγίδα.

Η ιστορία έπρεπε να τελειώσει εδώ! Και χρησιμοποιήθηκαν τρεις τρόποι:

Η Πέτρα – Τα φυσικά εμπόδια

Το σώμα του Χριστού τοποθετείται στον τάφο και ασφαλίζεται.

Η είσοδος του τάφου καλυπτόταν από μία μεγάλη πέτρα που χρειάζονταν αρκετοί άνδρες να την κυλήσουν. Με απλά λόγια τοποθέτησαν ένα φυσικό εμπόδιο μπροστά στον Χριστό.

‘Έχετε αντιμετωπίσει ποτέ κάποιο φυσικό εμπόδιο ή δυσκολία; Μια ασθένεια, μια αναπηρία, ένα ψυχικό βάρος που κάνει την ζωή μας ανυπόφορη.

Η σφραγίδα – Η Πολιτική Εξουσία

Η είσοδος του τάφου σφραγίστηκε με τη ρωμαϊκή σφραγίδα. Η ρωμαϊκή φρουρά, σφραγίζοντας τον τάφο, πιστοποίησε ότι έλαβαν ένα συγκεκριμένο νεκρό σώμα. Η  σφραγίδα αντιπροσώπευε την εξουσία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η παραβίασή της από τρίτους, επέσυρε τιμωρία θανάτου στους φρουρούς.

Έχετε βρεθεί ποτέ θύμα της γραφειοκρατίας, του πολιτικού συστήματος; Έχετε ζήσει γεγονότα, όπου φαίνεται ξεκάθαρα η κατάχρηση της εξουσίας; Άδικες απολύσεις, παράνομη εργασία, παραδικαστικό κύκλωμα.

Οι φρουροί

Η σφραγίδα προστατευόταν πάση θυσία από τους άψογα εκπαιδευμένους και σκληρά πειθαρχημένους Ρωμαίους στρατιώτες.  Η Ρωμαϊκή φρουρά αποτελούνταν από επαγγελματίες στρατιώτες καριέρας. H θητεία τους αρχικά ήταν 16 χρόνια. Ήταν σκληροί, ανυποχώρητοι πολεμιστές, που συνέτριβαν κάθε αντίπαλο που βρισκόταν μπροστά τους. Αν τους έπαιρνε ο ύπνος εν ώρα υπηρεσίας, η τιμωρία θα ήταν να βασανιστούν και να θανατωθούν με φωτιά φορώντας την στολή τους. Με λίγα λόγια, ο τάφος ήταν αδύνατον να παραβιαστεί.

Στην ζωή μας υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να μας εμποδίσουν να εξελιχθούμε πνευματικά. Μας κάνουν την ζωή δύσκολη. Είναι συγγενείς ή φίλοι που μας περιγελούν, εξυπνάκηδες που μας προκαλούν με σπόντες και φιλοσοφικές ερωτήσεις άνευ αξίας. Πόσες φορές μας έχουν κοιτάξει περίεργα, επειδή κάναμε τον σταυρό μας ή επειδή νηστεύουμε ; Για να μην ξεχάσω το άθλιο σχόλιο του κ. Φίλη ότι «οι Χριστιανοί είναι αίτιοι της ανηθικότητας στην σημερινή κοινωνία». Εντάξει, αυτό είναι για να τραβάει κανείς τα μαλλιά του.

Ο Χριστός ήταν νεκρός για τρεις μέρες. Ότι ήταν να γίνει, έγινε. Ότι ήταν να ειπωθεί, είχε ειπωθεί.

Εκτός από δύο μικρές λέξεις …αλλά ο Θεός

«Πολύ αργά δε κατά την νύκτα του Σαββάτου, όταν βαθειά εγλυκοχάραζε η πρώτη ημέρα της εβδομάδος, ήλθε η Μαρία η Μαγδαληνή και η άλλη Μαρία, δια να ιδούν τον τάφον.  Και ιδού, σεισμός μέγας έγινε, διότι άγγελος Κυρίου κατέβηκε από τον ουρανόν, προσήλθεν στο μνημείον, εκύλισεν από την θύραν τον λίθον και εκάθητο επάνω εις αυτόνΜατθ. 28,1 – 2

Ο σεισμός ως αναπάντεχο φυσικό φαινόμενο γίνεται παντού αισθητός . Ο άγγελος με άνεση κυλά την ταφόπλακα και με απλότητα κάθεται πάνω σε αυτήν. Το θέαμα είναι σοκαριστικό.

«Από τον φόβον δε του αγγέλου συνεκλονίσθησαν οι φρουροί, παρέλυσαν και έγιναν σαν πεθαμένοι.»  

Ματθ. 28,4        

«Ητο δε η εξωτερική του εμφάνισις σαν αστραπή και το ένδυμά του ολόλευκον σαν το χιόνι.»                        

Ματθ. 28,3       

Ο Θεός φανερώνει όχι μόνο την Παντοδυναμία του αλλά και την τρυφερότητά του  «Ωμίλησε δε τότε ο άγγελος προς τας γυναίκας και είπε· “σεις μη φοβείσθε· διότι ξέρω ότι ζητείτε να ιδήτε Ιησούν τον εσταυρωμένον. Δεν είναι πλέον εδώ· διότι ανεστήθη, όπως σας είχε πη.» Ματθ. 28,5 – 6          

Αγαπημένοι μου φίλοι, δύο χιλιάδες χρόνια τώρα ο τάφος είναι κενός. Ο Χριστός είναι ζωντανός. Και είναι ο ίδιος, χθες, σήμερα και για πάντα! Υπηρετούμε ένα Ανεστημένο Σωτήρα!

Τι σημαίνει αυτό ;

Ότι δεν υπάρχει, καμία κατάσταση τόσο σοβαρή, καμία ιστορία τόσο σκοτεινή, που δυο μικρές λέξεις να μην μπορούν να υπερισχύσουν.

«Αλλά ο Θεός»

Ο Χριστός νίκησε τον θάνατο, νίκησε τον τάφο, το ίδιο μπορούμε και εμείς, αν πιστέψουμε σε Εκείνον. Και είναι απόλυτα φυσικό να είμαστε σκεπτικοί. Ο Χριστιανισμός όμως, δεν θα είχε λόγο ύπαρξής, αν το σώμα του Χριστού βρισκόταν κάπου σήμερα. Ο Χριστός με την Ανάστασή Του, μας λέει «Είμαι ειδικός στο να ανασταίνω, ότι έχει νεκρωθεί »

Και ο Χριστός είναι ζωντανός, μέσα στην Εκκλησία Του, στις ζωές των Χριστιανών: Έχουμε συγγενείς που μπορεί να έχασαν την υγεία τους, αλλά όχι την ειρήνη τους. Ανθρώπους που προδόθηκαν, αλλά δεν ζουν πικραμένοι. Φίλους που αγωνίστηκαν με τα πάθη τους, αλλά βαδίζουν σήμερα νικητές.

«Ελάτε να ιδήτε τον τόπον, όπου είχε τεθή ο Κυριος. Και τώρα γρήγορα πηγαίνετε και ειπέτε στους μαθητάς του ότι ανεστήθη εκ των νεκρών και ιδού προπορεύεται από σας και σας περιμένει εις την Γαλιλαίαν. Εκεί θα τον ιδήτε. Ιδού, σας είπα όσα έπρεπε να σας πω». Ματθ. 28,6-7

Ο άγγελος δεν κύλησε την πόρτα, για να βγει έξω ο Χριστός. Κανείς και τίποτε, δεν μπορούσε να εμποδίσει τον Χριστό. Την κύλησε, γιατί ήθελε να πάμε να δούμε, με τα ίδια μας τα μάτια, ότι δεν υπάρχει καμία κατάσταση τόσο δύσκολη, που να μην μπορεί ο Χριστός να υπερισχύσει, αν του επιτρέψουμε να πολεμήσει για μας!

Κάθε εκκλησία στην Ελλάδα ή στον κόσμο, είναι γεμάτη με ανθρώπους που έχουν να σας διηγηθούν το δικό τους «αλλά». Άνθρωποι που ο κόσμος, τους θεωρούσε «τελειωμένη υπόθεση», μα ο Θεός για εκείνους είχε γράψει το πιο λαμπρό σενάριο. Διαλυμένες οικογένειες, επώδυνα διαζύγια, αλκοολικοί, ναρκομανείς, θύματα σωματεμπορίας. Αλλά ο Θεός ανέστησε, κάθε έναν από αυτούς, γιατί του το επέτρεψαν!

Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε αντιμέτωποι με το δικό σας  «αλλά, της αμφισβήτησης και της δυστυχίας», θυμηθείτε πως το «αλλά» του Θεού είναι και θα είναι πάντοτε, μεγαλύτερο! Και όσο επικεντρώνεστε στο δεύτερο, το πρώτο γίνεται όλο και πιο μικρό.

«Ο δε Ιησούς τους εκύτταξε κατάματα και είπεν· “η σωτηρία είναι δια τους ανθρώπους έργον αδύνατον, αλλά στον Θεόν όλα είναι δυνατά». Ματθ. 19,26      

Δεν θέλω να ψυχοπλακώσω κανέναν, μα κάποια στιγμή, όλοι μας θα έρθουμε αντιμέτωποι με έναν τάφο και είναι στο χέρι μας, αν θα μείνει κενός. Είναι δική μας επιλογή, αν θα είμαστε με τον Χριστό ή όχι. Και το αποτέλεσμα κρίνεται, από τις επιλογές που κάνουμε εδώ στη γη.

«είπεν ο Ιησούς· “εγώ είμαι η ανάστασις και η ζωη. Εκείνος που πιστεύει εις εμέ, και αν πεθάνη σωματικώς, θα ζήση πνευματικώς εις την μακαρίαν ζωήν, θα λάβη δε αναστημένον, άφθαρτον και αιώνιον το σώμα του. Και καθένας που ζη εις την παρούσαν ζωήν και πιστεύει εις εμέ, δεν θα πεθάνη ποτέ, αλλά θα ζη πνευματικώς στον αιώνα, ο δε σωματικός του θάνατος θα είναι η γέφυρα, που θα τον μεταφέρη εις την αιωνιότητα.» Ιω. 11,25 – 26     

«Με πιστεύεις;»

Αυτό είναι το ερώτημα του Χριστού προς τον καθένα μας. Αυτό θα καθορίσει το μέλλον μας. Και όταν εμπιστεύομαι τον Χριστό εδώ στη γη, ξέρω πως η σταύρωση Του δεν ήταν ένα τραγικό γεγονός, αλλά ήταν για μένα! Γιατί την δική μου αμαρτία, πήρε επάνω του και επειδή αναστήθηκε έχω και εγώ την δυνατότητα να αναστηθώ.    

Αυτός είναι ο τρόπος του Χριστού : από τον θάνατο στη ζωή, από την κόλαση στον παράδεισο, από τη δουλεία στην ελευθερία, από την απαισιοδοξία στην αισιοδοξία.

Είδατε; Λέξη δεν μπορούσα να γράψω, αλλά ο Θεός….μου την έφερε πάλι!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s