BLOG

Όταν τα όνειρα θολώνουν την λίμνη της Χαράς : Στην γυναίκα που θέλει να γίνει μητέρα

Η σημερινή μέρα (Σύλληψις τοῦ Τιμίου Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἰωάννη) φέρνει στο μυαλό μου, τις γυναίκες που πονούν. Πονούν γιατί δεν γνωρίζουν ποιες πραγματικά είναι και πόσο αξίζουν.

Η θέση της γυναίκας στην ζωή της Εκκλησίας έχει παρεξηγηθεί, πρωτίστως από τις ίδιες τις Χριστιανές. Δυστυχώς 2000 χρόνια μετά την γέννηση του Χριστού, η πλειονότητα των γυναικών του πλανήτη, αγνοεί τον ρόλο που μπορούν να παίξουν στο σχέδιο του Θεού. Είναι τραγικό. Να μας έχει ο Μεγαλοδύναμος σε τόσο μεγάλη υπόληψη και εμείς απλά να το αγνοούμε.

Αυτό όμως ισχύει και για τα δύο φύλα : Δεν έχουμε ιδέα ποιοι είμαστε και πόσο σημαντικοί είμαστε στα μάτια του Επουράνιου Πατέρα μας. Και να μας πει, ίσως να μην μπορέσουμε να καταλάβουμε και πολλά. Το μόνο σίγουρο για μένα είναι πως:

«Ο καθρέφτης σου πρέπει να είναι ο Λόγος του Θεού, όταν κοιτάς τον εαυτό σου μέσα από αυτόν, καταλαβαίνεις ποιος είσαι, ποιος είναι ο Δημιουργός σου και για ποιον λόγο είσαι εδώ στην γη!»

Γυναίκες λοιπόν. Γυναίκες που πονούν, γιατί επιθυμούν και επιθυμούν γιατί δεν αισθάνονται πληρότητα. Γυναίκες που πιστεύουν, πως η ευτυχία τους θα ολοκληρωθεί με την γέννηση ενός παιδιού. Γυναίκες που κατηγορούν τον εαυτό τους για την ατεκνία ή που δέχονται καθημερινά απάνθρωπη κριτική και κακεντρεχή σχόλια από το κοινωνικό τους περιβάλλον. Ιδιαίτερα από το οικογενειακό.

Πριν λίγες μέρες βρισκόμασταν με την μητέρα μου σε ένα όμορφο πάρκο της Αττικής. Στην οικογένειά μου είμαστε ιδιαίτερα ομιλητικοί και εύκολα πιάνουμε κουβέντα ακόμη και με αγνώστους.

«Άγνωστος»? Αν μια κοπέλα, είναι μόνη της στον πάρκο και κλαίει με το που βλέπει μικρά παιδάκια να παίζουν ….συγνώμη… αλλά αυτό δεν είναι άγνωστος άνθρωπος, ούτε και επικίνδυνος, αλλά μια εικόνα Χριστού τσαλακωμένη και ταλαιπωρημένη. Είναι καμπανάκι!!! Είναι η ευκαιρία σου να δείξεις «τον Χριστό που κρύβεις μέσα σου».

Το πρόβλημά της δεν ήταν η κρίση, ούτε ο κακός εργοδότης, ούτε ο αδιάφορος σύζυγος, αλλά ένα παιδί που δεν πρόλαβε να φέρει στον κόσμο. Μια αποβολή που έτυχε να συμβεί, την ημέρα που η Ελλάδα μας, αλλά και ολόκληρη η Χριστιανοσύνη εορτάζει την Μητέρα των Ανθρώπων, την Παναγία και την Κοίμησή της.

Τραγικό! Και είναι φυσικό, οποιοσδήποτε στην θέση της θα αισθανόταν και τύψεις και ενοχές και δυστυχία και ότι άλλο θέλετε. Είναι ανθρώπινο. Και σαν ζήτημα μας απασχολεί αιώνες τώρα:

Κατά Λουκάν 1:5-7

«Εζούσε κατάς ημέρας του Ηρώδου, του βασιλέως της Ιουδαίας, ένας ιερεύς, ονόματι Ζαχαρίας, ο οποίος ανήκε εις την ιερατικήν τάξιν, που είχε το όνομα του ιερέως Αβιά και η γυναίκα του, η οποία ελέγετο Ελισάβετ, κατήγετο από τους απογόνους του Ααρών, δηλαδή από ιερατικήν τάξιν. Ησαν δε και οι δύο ενάρετοι ενώπιον του Θεού και εζούσαν σύμφωνα με όλας τας εντολάς και τα παραγγέλματα του Κυρίου, άμεμπτοι εις όλα και ανεπίληπτοι. Δεν υπήρχε όμως εις αυτούς τέκνον, διότι η Ελισάβετ ήτο στείρα και οι δύο ήσαν αρκετά προχωρημένοι εις τας ημέρας της ζωής των.»

Ἐάν ἡ τεκνογονία ἀποτελοῦσε ὕψιστη εὐλογία τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἡ ἀτεκνία χαρακτηρίζετο ὄνειδος. Αὐτό συνέβαινε, διότι ἡ γέννηση παιδιῶν καί δή ἀγοριῶν ἐσυνδέετο ἀφενός μέν μέ τήν ἐπιβίωση τοῦ Ἰσραήλ ἔναντι τῶν ἐχθρῶν του καί ἀφετέρου μέ τή γέννηση τοῦΜεσσία (1)  . Ὡς ἐκ τούτων μιά στεῖρα γυναῖκα δέν συνέβαλε στήν ἐκπλήρωση τῶν ὡς ἄνω προσδοκιῶν. Ἔτσι ἐξηγεῖται ἡ κραυγή καί ἡ ὀδύνη τῆς Ραχήλ πρός τον Ἰακώβ: «Δός μοι τέκνα, εἰ δέ μή τελευτήσω ἐγώ» (2). Ἡ ἴδια μετά τή λύση τῆς ἀτεκνίας της διακηρύσσει: «Ἀφεῖλεν ὁ Θεός μου τό ὄνειδος»(3).

Τή λέξη «ὄνειδος» χρησιμοποιεῖ καί ἡ Ἐλισάβετ μετά τή σύλληψη τοῦ υἱοῦ της ἐκφράζουσα τήν εὐγνωμοσύνη της πρός τόν Κύριον λέγουσα: «οὕτω μοι πεποίηκεν ὁ Κύριος ἐν ἡμέραις αἷς ἐπεῖδεν ἀφελεῖν τό ὄνειδός μου ἐν ἀνθρώποις»(4). Ὁ Εὐθύμιος Ζιγαβηνός σχολιάζοντας τά λόγια τῆς Ἐλισάβετ σημειώνει: «Παρ’ Ἑβραίοις μέν γάρ ὄνειδος ἦν ἡ ἀκαρπία τοῦ σώματος, οἷα σωματικοτέροις. παρά δέ Χριστιανοῖς ὄνειδος ἡ ἀκαρπία τῆς ψυχῆς, οἷα πνευματικοτέροις»(5).


‘Ονειδος

(αρχαία λ. τὸ ὄνειδος, τοῦ ὀνείδ-ους «ντροπή» <προθεμ. ὀ- + ρίζα νειδ- (*neid- «μέμφομαι, κατηγορώ») = ντροπή, καταισχύνη

Βαριά κουβέντα δεν νομίζετε; ‘Όμως εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο τα συναισθήματα της Ελισάβετ, την αλήθειά της. «Δύο άνθρωποι σχεδόν τέλειοι να τους συμβαίνει κάτι τόσο κακό; Καλά κάνουν και παραπονιούνται! Εδώ έχουμε εμείς παράπονα, που δεν είμαστε και τα καλύτερα παιδάκια!» Έχει σημασία όμως να δούμε την συνέχεια:

Κατά Λουκάν 1:8-9

«Καθώς δε ο Ζαχαρίας υπηρετούσε ως ιερεύς ενώπιον του Θεού στον ναόν, όταν είχε έλθει η σειρά της ιερατικής τάξεως εις την οποίαν ανήκε,του έλαχε με κλήρον, σύμφωνα με την κρατούσα συνήθειαν μεταξύ των ιερέων, να εισέλθη στον ναόν, δηλαδή εις τα άγια και να προσφέρη την θυσίαν του θυμιάματος.»

Ο Βασιλιάς Δαυίδ, είχε διαιρέσει σε εφημερίες τους λευίτες και ιερείς, που διαδοχικά υπηρετούσαν στο ναό. Από κάθε εφημερία, κληρωνόταν ο ιερέας που στα Άγια του ναού θα πρόσφερε την θυσία του θυμιάματος. Ο Ζαχαρίας παρόλο που δεν είχε γίνει πατέρας, συνέχιζε να υπηρετεί το Θεό με την ίδια θέρμη. Και ο Κύριος τον αξίωσε να εισέλθει στα Άγια των Αγίων.

Κατά Λουκάν 1:10-13

«Και όλον το πλήθος του λαού ήτο κατά την ώραν της προσφοράς του θυμιάματος έξω εις την αυλήν του ναού και προσηύχετο. Παρουσιάσθη δε εις αυτόν άγγελος Κυρίου, όρθιος εις τα δεξιά του θυσιαστηρίου, επάνω στο οποίον έκαιε το θυμίαμα. Και εταράχθη ο Ζαχαρίας όταν τον είδε και φόβος έπεσε επάνω του. Είπε δε προς αυτόν ο άγγελος· “μη φοβήσαι, Ζαχαρία· διότι η δέησίς σου έγινε ακουστή από τον Θεόν και η γυναίκα σου Ελισάβετ θα σου γεννήση παιδί και θα καλέσης το όνομά του Ιωάννην.»

Πολλές φορές ο ευσεβής Ζαχαρίας είχε παρακαλέσει τον Κύριο για δύο πράγματα: να του δώσει γιο και να στείλει λύτρωση στον λαό του Ισραήλ. Για αυτό και ο άγγελος τον διαβεβαιώνει για την προσεχή πραγματοποίηση και των δύο αιτημάτων του.

Όχι ένα απλό παιδί αλλά ένας Προφήτης & Βαπτιστής

Κατά Λουκάν 1:14-17

«Και θα είναι αυτό το γεγονός χαρά και αγαλλίασις δια σε, και πολλοί, όταν αργότερα ακούσουν το κήρυγμα του, θα χαρούν δια την γέννησίν του. Διότι αυτός θα αναδειχθή μέγας ενώπιον του Κυρίου και δεν θα πιή ποτέ οίνον η άλλο οινοπνευματώδες ποτόν. Και από τον καιρόν ακόμη, που θα ευρίσκεται εις την κοιλίαν της μητρός του, θα λάβη πλούσια τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Και πολλούς από τους απογόνους του Ισραήλ θα επαναφέρη μετανοημένους στον Κυριον και Θεόν των. Και αυτός θα προηγηθή ολίγον χρόνον ενωρίτερον εμπρός από τον Μεσσίαν, με το προφητικόν πνεύμα και την δύναμιν του Ηλιού. Δια να ξαναγυρίση τις σκληρυμμένες καρδιές των πατέρων, γεμάτες τώρα στοργήν, προς τα τέκνα των, και τους απειθείς να τους επαναφέρη εις την σύνεσιν και τα φρονήματα των δικαίων και να ετοιμάση έτσι στον Κυριον λαόν προπαρασκευασμένον δια να υποδεχθή τον Σωτήρα.»

Τα δώρα του Θεού, έρχονται στον χρόνο που επιθυμεί ο Ίδιος. Και δεν έχουμε δυνατότητα επιλογής ή απόρριψης. Τα παιδιά, είναι δώρα του Θεού, τελεία και παύλα. Και νοιώθω ότι είναι ενάντια στο θέλημά Του, η διάθεση πολλών ανθρώπων σήμερα να μπουν στην διαδικασία να επιλέξουν αν θα κάνουν παιδιά, πότε θα τα κάνουν, τι φύλο θα είναι και πολλά άλλα.

Ανακατευόμαστε σε «ξένα χωράφια» με πιθανότητα επιτυχίας να φάμε τα μούτρα μας.

Τα παιδιά είναι δώρα Θεού, ακόμη και αν γεννηθούν με διαφορετικά χαρακτηριστικά από τα δικά μας, με διαφορετικές ικανότητες, με διαφορετικές αδυναμίες από τις δικές μας. Ο κόσμος θα ήταν πιο θλιβερός αν έλειπαν άνθρωποι όπως : ο Νικ Βούιτσιτς (φωκομέλεια), ο Αϊνστάιν και ο Νεύτων (νόσος Asperger), η Αγκάθα Κρίστυ και ο Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ (Δυσλεξία), ο Τόμας Έντισον και ο Λούντβιχ Βαν Μπετόβεν (Κώφωση), ο Τζον Νας (Σχιζοφρένεια), ο Στήβεν Χώκινγκ (νόσος του κινητικού νευρώνα), ο Τζον Φ. Κένεντυ, ο Τσαρλς Ντίκενς, Λίζα Μινέλι και Ελίζαμπεθ Τέιλορ (Άσθμα) και η λίστα συνεχίζετε.(6)

Η ανατροφή ενός παιδιού είναι άθλος και για αυτό είναι λογικό να μας πιάνει πανικός:

Κατά Λουκάν 1:18-23

«Και είπεν ο Ζαχαρίας προς τον άγγελον· “κατά ποίον τρόπον θα γνωρίσω με βεβαιότητα αυτό, που μου λέγεις; Διότι εγώ είμαι γέρων και η γυναίκα μου έχει προχωρήσει πλέον εις την ηλικίαν της”. Και αποκριθείς ο άγγελος του είπεν· “εγώ είμαι ο Γαβριήλ που παρίσταμαι ενώπιον του Θεού και απεστάλην από αυτόν να σου ομιλήσω και να σου αναγγείλω τας χαρμοσύνους ταύτας ειδήσεις. Και εφ’ όσον ζητείς σημείον, δια να πιστεύσης, ιδού θα είσαι βωβός και δεν θα ημπορής να ομιλήσης μέχρι την ημέραν, που θα πραγματοποιηθούν αυτά. Και τούτο, διότι δεν επίστευσες στους λόγους μου, οι οποίοι οπωσδήποτε θα πραγματοποιηθούν στον καιρόν των”. Ο δε λαός εξακολουθούσε να περιμένη τον Ζαχαρίαν και απορούσαν όλοι δια την αργοπορίαν μέσα στον ναόν. Οταν δε αυτός εβγήκε, δεν ημπορούσε να ομιλήση προς αυτούς και εκατάλαβαν ότι είχεν ιδεί κάποιαν οπτασίαν μέσα στον ναόν. Και αυτός έκανε συνεχώς νοήματα προς αυτούς και έμενε κωφός και άλαλος. Και όταν ετελείωσαν αι ημέραι της υπηρεσίας του στον ναόν ανεχώρησε και ήλθεν στο σπίτι του.»

Ο Ζαχαρίας δείχνει δυσπιστία στην διαβεβαίωση του Αγγέλου για όσα θα γίνουν και για αυτό ο Θεός τον παραδειγματίζει-τιμωρεί με αφωνία. Μπορεί εκείνος και η σύζυγος του, να ήταν σε δυσμενή θέση, αλλά η γέννηση του παιδιού τους, δεν θα ήταν δικό τους κατόρθωμα αλλά του Θεού. Του Θεού που είναι ο Δημιουργός των πάντων. Άρα η οποιαδήποτε λέξη δυσπιστίας υποτιμά την Δύναμη του Θεού αλλά και την Αγάπη του και το Έλεος του προς τους ανθρώπους. Η δυσπιστία του Ζαχαρία ίσως να επηρέαζε και την πίστη της Ελισάβετ.

Οι γιατροί επιφυλακτικοί, οι φίλοι φέρνουν την καταστροφή και οι συγγενείς δεν στέκονται στο ύψος των περιστάσεων. Μην μοιράζεσαι τα μεγάλα σου όνειρά με μικρούς ανθρώπους. Μα στάσου ακλόνητη.

Προς Ρωμαίους 4:18-25

«Ο Αβραάμ, καίτοι λόγω της γεροντικής του ηλικίας δεν είχε καμμίαν ελπίδα κατά το ανθρώπινον να αποκτήση τέκνον, εν τούτοις ήλπισεν εις την παντοδυναμίαν του Θεού και επίστευσεν εις ότι θα εγίνετο αυτός “πατέρας πολλών εθνών”, σύμφωνα με τον λόγον του Θεού, ο οποίος του είπεν ότι οι απόγονοί σου θα είναι πολυάριθμοι ωσάν την άμμον και λαμπροί ωσάν τ’ αστέρια.
Και επειδή δεν έδειξεν αδυναμίαν η κλονισμόν εις την πίστιν του, δεν έλαβε υπ’ όψιν του το σώμα του, το οποίον ήτο πλέον νεκρόν δια παιδοποιΐαν, αφού ήτο περίπου εκατό ετών ούτε και εσυλλογίσθη την νέκρωσιν της μήτρας της Σαρρας.
Εις την υπόσχεσιν δε αυτήν, που του έδωσεν ο Θεός, δεν εκλονίσθη από αμφιβολίας της απιστίας, αλλά τουναντίον επήρε δύναμιν δια της πίστεως και εδόξασεν έτσι τον Θεόν, ωσάν νε είχε γίνει πραγματικότης η υπόσχεσις αυτή.
 Και έλαβε βεβαίαν και ακλόνητον την εσωτερικήν πληροφορίαν, ότι ο Θεός είναι δυνατός να πραγματοποιήση αυτό, το οποίον υπεσχέθη.
Δια τούτο η ακλόνητος και σταθερά αυτή πίστις του, του κατελογίσθη ως δικαίωσις.
Δεν εγράφη δε εις την Αγίαν Γραφήν δι’ αυτόν μόνον, ότι η πίστις του κατελογίσθη εις δικαίωσιν,
αλλ’ εγράφη και δι’ ημάς, στους οποίους μέλλει να καταλογισθή εις δικαίωσίν μας, δι’ ημάς οι οποίοι πιστεύομεν στον Θεόν Πατέρα, ο οποίος ανέστησεν εκ νεκρών τον Κυριον μας Ιησούν Χριστόν.
Αυτόν, ο οποίος παρεδόθη εις σταυρικόν λυτρωτικόν θάνατον, δια τα αμαρτήματα ημών και ανεστήθη, δια να μας δώση την δικαίωσιν και την σωτηρίαν.»


Και αν δεν είναι το Θέλημα του Θεού

Ο ιερός Ιωάννης Χρυσόστομος συμπληρώνοντας τη φράση του Αποστόλου Παύλου «…και έσονται οι δύο εις σάρκα μία…» αναφέρει ότι «…και άνευ της τεκνογονίας γίνονται οι δύο σαρξ μία…» (Ι. Χρυσοστόμου, Ομ. ΙΒ΄ εις Κολοσαείς). Έτσι, η μη απόκτηση τέκνων ίσως να αποτελεί μια ιδιαίτερη κλίση του Θεού, που προορίζει το άτεκνο ζευγάρι σε άλλου είδους διακονία στην κοινωνία και την εκκλησία.

Στο γεγονός αυτό βασίζεται και η άποψη της εκκλησίας, η οποία δεν θεωρεί την υπογονιμότητα ασθένεια ή αναπηρία, αλλά προβάλλει τον πνευματικό προσανατολισμό στο γάμο. Αν το ζευγάρι δεν βιώνει την επικοινωνία με το Θεό, θεωρείται ανύπαρκτη και η πνευματικότητα. Η πνευματική καλλιέργεια όμως, μέσω της συμμετοχής στη μυστηριακή ζωή της εκκλησίας, εξαγιάζει το ζευγάρι. Έτσι, η επιθυμία απόκτησης τέκνων από το ζεύγος δεν αυτονομείται ούτε ανεξαρτητοποιείται από το άγιο θέλημα του Θεού.(7)

Θα ήθελα να σας αφήσω με τα λόγια του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, που τόσο απλά και καρδιακά μιλάει για την ατεκνία. Επιτρέψτε όμως να σας καταθέσω την σκέψη μου:

Η σημερινή μέρα, η Σύλληψη του Τιμίου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννη όπως  και η ημέρα της Συλλήψεως της Αγίας Άννης (09/12/2016) καθώς και η 15 Νοεμβρίου όπου αρχίζει η νηστεία των Χριστουγέννων, είναι μια ευκαιρία για όποια γυναίκα θέλει να αποκτήσει παιδί. Μια ευκαιρία για ένα τάμα, μια προσευχή από τα βάθη της καρδιάς της. Ας δοκιμάσουμε πρώτα με τα θεϊκά και ας αφήσουμε για την συνέχεια τα ανθρώπινα (γιατρούς, ενέσεις κτλ)

Και ο χρόνος θα δείξει….


Παραπομπές

(1) Φωτίου Σ., Ὁ γάμος ὡς μυστήριο ἀγάπης κατά τήν Καινή Διαθήκη, ἔκδ. Ἁρμός, Ἀθήνα 1994, σ. 53.

(2) Γέν. Λ΄, 1. Βλ. καί Αρχιμ. Ναυκρατίου Τσουλκανάκη, Η Ασκητική της Παλαιάς Δαθήκης,  σ. 95-97.

(3) Γέν. Λ΄, 23.

(4) Λουκ. Α΄, 25. Βλ. καί Σιμωτᾶ Π., Από τον κόσμον της Παλαιάς Διαθήκης , σ. 71-72.

(5) Εὐθυμίου Ζιγαβηνοῦ, Ἑρμηνεία τοῦ κατά Λουκᾶν Εὐαγγελίου, PG129, 865C.

(6) Famous People with Disabilities : www.disabled-world.com/artman/publish/article_0060.shtml

(7) Η ΕΞΩΣΩΜΑΤΙΚΗ ΓΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ (Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος)

(8) Χρυσοστομικός Άμβων Γ’ : Ο Γάμος, Η Οικογένεια και Τα Προβλήματά Τους, ἔκδ.: Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου , Νέα Σκήτη Αγίου Όρους

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s