BLOG · Γράμματα Φίλων

Ο Χριστός δεν άλλαξε μόνο έμενα, αλλά και τον άνδρα μου!

 

Της Σωσάννας  Duffield-Harp

Οι φίλοι μου με λένε Susan, αλλά εσείς θα με λέτε Σωσάννα , που σημαίνει αγνή σαν το κρίνο. ‘Hθελα να πάρω ένα χριστιανικό όνομα, που να μην είναι πολύ διαφορετικό από το δικό μου. Γιορτάζω στις 15 Δεκεμβρίου και η Αγία μου θυσίασε την ζωή της για τον Χριστό.

Εγώ είμαι ακόμη ζωντανή, αλλά έδωσα ότι είχα σε Εκείνον και θυσίασα ότι ήταν για μένα σημαντικό.

Ήμουν 5 χρόνια παντρεμένη με τον Markus. Εγώ ήμουν δασκάλα στο δημοτικό σχολείο του Louisville και ο Markus εργαζόταν ως τοπογράφος σε μία κατασκευαστική εταιρεία.

Συναντηθήκαμε στο κολλέγιο και πριν ακόμα τελειώσουμε το πανεπιστήμιο, ήμασταν παντρεμένοι. Ο γάμος έγινε στο δημαρχείο της πόλης. Κανένας από τους δύο μας δεν γνώριζε για τον Χριστό, ούτε και οι γονείς μας….

Πάντα μου άρεσε η φιλοσοφία και πάντοτε θαύμαζα τους Γάλλους και τους Έλληνες. Έχω μια βιβλιοθήκη με πολλά βιβλία αρχαίων Ελλήνων και ο αγαπημένος μου είναι ο Αριστοτέλης. Στα γενέθλια μου, μία συνάδελφος μου χάρισε ένα βιβλίο, με τον τίτλο «A Beginner’s Introduction to the Philokalia» by Anthony M. Coniaris.

Με λίγα λόγια Philokalia for Dummies! Δεν το κατάλαβα. Κέρδισε όμως την προσοχή μου. Αγόρασα ότι βιβλίο υπήρχε και μπορούσε να είναι χρήσιμο για να καταλάβω περισσότερα.

Η αναζήτηση μου με οδήγησε σε ένα βιβλιοπωλείο 30 λεπτά έξω από την πόλη. Εκεί έκανα το πρώτο connection. Βρισκόταν δίπλα σε μία  εκκλησία και καθημερινά έβλεπα νέους ανθρώπους να κάνουν συζητήσεις για τον Θεό. Επισκέφτηκα την εκκλησία τους, για να ακούσω την πρώτη ομιλία, με καλεσμένο τον Fr. Timothy Richard Ware….

Με τον Markus μιλάμε πάρα πολύ, για τα πάντα. Του μιλούσα με πολύ ενθουσιασμό για τα όσα μάθαινα και φαινόταν πως χαιρόταν για μένα πολύ.

Μετά από έξι μήνες καθώς επιστρέφαμε από το  σπίτι των γονιών μου, πιάσαμε κουβέντα και φυσικά άρχισα και πάλι να μιλάω για τις ιστορίες το μοναχών στην έρημο, το πώς έχουν φτάσει να ζουν μόνο για τον Θεό και πως η καρδιά τους είναι γεμάτη αγάπη για τον κόσμο, ακόμα και για αυτούς που δεν θα γνωρίσουν ποτέ από κοντά!

Ο Markus αντέδρασε με ένα πρωτόγνωρο τρόπο που με συγκλόνισε. Μου μίλησε άσχημα, κάτι που δεν είχε κάνει ποτέ μέχρι τότε: «Μου έχεις ζαλίσει το μυαλό με όλα αυτά, τι με νοιάζει τι κάνουν αυτοί! Τι σχέση έχουμε εμείς με όλα αυτά. Διάβαζε ότι θες, αλλά μην προσπαθείς ,να με πείσεις με τις φιλοσοφίες, με αυτά ο άνθρωπος δεν κέρδισε ποτέ τίποτε!» Είπε και άλλα. Η αγάπη μου και η μετάνοιά του, δεν μου επιτρέπουν να επεκταθώ. Αρκεί να σας πω ότι με την δικαιολογία ότι έπρεπε να βγάλω τα  σκουπίδια της ανακύκλωσης, κατέληξα 6 μέτρα μακριά από το σπίτι κλαίγοντας. Το μόνο που σκεπτόμουν τότε ήταν :«Γιατί Θεέ μου? Πως μπορώ να είμαι μαζί σου, αν ο άνδρας μου δεν θέλει να ξέρει για σένα ;»

Έτρεξα την  επόμενη μέρα στον Fr. Σπυρίδωνα και του μίλησα.

Με καθησύχασε, μου είπε να κάνω υπομονή και πως ο Θεός θα φροντίσει και για τους δύο μας : «Ο Θεός αγαπάει και την Susan και τον Markus. Ο Θεός είναι η Αγάπη!». Ξεκίνησα να πηγαίνω στο sunday school για ενηλίκους, αλλά υποσχέθηκα στον εαυτό μου, πως δεν θα βαπτιστώ αν και ο Markus δεν γίνει Χριστιανός. Πως θα μπορούσα άλλωστε να κάνω έρωτα με  κάποιον, χωρίς την ευλογία του Θεού ; Πως θα μπορούσα να αρνηθώ την αγάπη μου στον άνδρα μου ;  Αν ο Θεός μας Αγαπάει θα μας φέρει και τους δύο στην αγκαλιά του.

Προσευχόμουν κρυφά, είχα εικόνες & βιβλία, μόνο στο σχολείο και στο κινητό μου τηλέφωνο. Δεν ήθελα να είμαι προκλητική. Διάβαζα νωρίς το πρωί και αργά το βράδυ, αφού ο Markus έπεφτε για ύπνο. Κάθε μέρα ένοιωθα την παρουσία του Θεού όλο και πιο έντονη αλλά και την πανουργία του διαβόλου, ο οποίος επιτίθεται σε μας μέσα από τα αγαπημένα μας πρόσωπα.

Πέρασαν 2 χρόνια. Κάθε Κυριακή ονειρευόμουν την στιγμή που εγώ και ο Markus, θα έρθουμε χέρι- χέρι στην εκκλησία σαν ζευγάρι. Ένοιωθα ντροπή και ενοχές..…ντροπή γιατί ήμουν μαζί του «έτσι» χωρίς την ευλογία του Θεού, αλλά και ενοχές, γιατί καταλάβαινε πως δεν ήθελα να βρίσκομαι μαζί του ερωτικά. Ο Θεός όμως μου έδινε κουράγιο και δύναμη, πολύ δύναμη, γιατί διαφορετικά θα έφτανα να τον μισώ. Ο Θεός μου έδινε αγάπη, πολύ αγάπη. Η δική μου επιμονή δεν άλλαξε μόνο έμενα, αλλά και τον άνδρα μου.

Την Άνοιξη του ίδιου χρόνου παντρευόταν μια φίλη μου και θα πήγαινα στην εκκλησία  για να της ευχηθώ. Ήταν Κυριακή και ο Markus ήθελε να με συνοδεύσει, παρόλο που του είπα πως ο γάμος θα γινόταν σε εκκλησία. Παρακολουθούσε με έκπληξη, όλα όσα έβλεπε να γίνονται μπροστά του και με ρωτούσε για το παραμικρό, σε σημείο εξάντλησης. Eγώ από την άλλη ευχόμουν να είχα πάει μόνη μου, ένοιωθα ασφυξία.

«Είμαι εδώ, αγωνίζομαι δύο χρόνια και ακόμα τίποτα. Θα ταν προτιμότερο να χώριζα» σκεφτόμουν. Με πήραν τα κλάματα και σαν να κατάλαβε τι συνέβαινε με ρώτησε: « Γιατί κλαίς ; Οι Χριστιανοί δεν κλαίνε, έχουν χαρά ακόμα και στο πένθος ; Δεν φτάνει να διαβάζεις, πρέπει και να ζείς σαν Χριστιανή!»

Το Πάσχα του 2015 η Susan & ο Markus έγιναν παρελθόν.

Το Πάσχα του 2015  γεννήθηκαν μέσα από μία κολυμπήθρα η Σωσάννα και ο Γαβριήλ και λίγο καιρό αργότερα ενώθηκαν με μυστήριο του γάμου. Σήμερα ζούνε στο καινούργιο τους σπίτι 15 λεπτά από την εκκλησία χωρίς ντροπή και ενοχές, αλλά με χαρά και χάρις.

Αν μπορώ να σου δώσω μια συμβουλή είναι η εξής: Μην σταματάς να προσεύχεσαι! Ιδιαίτερα για εκείνον που κάνει την καρδιά σου να χτυπά δυνατά. Μα κράτήσου από την Πίστη σου γερά. Η Πίστη και η Αγάπη είναι Απόφαση! Ο Θεός είναι για όλους μας !

Με αγάπη για όλους

Σωσάννα από το Louisville, Kentucky

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s